Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο
Αυτοέκδοση του Βασίλειου Διακοβασίλη, με την πρώτη απόπειρα του να μεταφέρει διηγήματα που γράφει εδώ και μερικά χρόνια, από τα ηλεκτρονικά μέσα δικτύωσης, σε έντυπη μορφή, σε βιβλίο.  Ανθρώπων ιστορίες, ο τίτλος του....
...Ιστορίες, απ΄ τη ζωή βγαλμένες ή φανταστικές, 
ποιος αλήθεια ξέρει; 
Ιστορίες, που όταν αρχίσεις να κτυπάς το πληκτρολόγιο, τα γράμματα ένα ένα, 
οι λέξεις και οι προτάσεις εμφανίζονται αβίαστα, 
οι ιστορίες κυλούν μπροστά σου, σαν ένα ποτάμι, 
που θα σταματήσει μόνο όταν θα φτάσει στον προορισμό του. 
Και τότε αφού ειπωθούν, η ψυχή γαληνεύει 
διότι την απάλυνες από το αβάσταχτο φορτίο με το οποίο η μνήμη την πλάκωνε.
Ιστορίες για την αγάπη, για τον χωρισμό, για τη μοίρα των ανθρώπων, 
για τις καλές στιγμές ή τις δύσκολες αποφάσεις τους. 
Ιστορίες ανθρώπων....

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Δεν ήταν το τυχερό της

Εκείνο το απόγευμα ο Μενέλαος, μαζί με όλα τα άλλα, σκεφτόταν και την επιστροφή του στο νησί, το πατρικό του στο οποίο ζούσε μόνη της πια, η μάνα του, τους συγγενείς του, όσους εξακολουθούσαν να μένουν στο νησί, οι περισσότεροι είχαν σκορπίσει στην Αθήνα, τους φίλους του, που γνώριζε από την παιδική του ηλικία. Δεν είχε αποφασίσει τι θα έκανε για να ζήσει, γνώριζε ότι το μικρό κομπόδεμα που κουβαλούσε μαζί του, θα του έφτανε μετά βίας, για να τα βγάλει πέρα, όχι παραπάνω από έναν χρόνο, αλλά ήταν αισιόδοξος ότι όλα θα του πήγαιναν καλά. Μέσα στις σκέψεις του, έμπαινε και η Ασημίνα με την οποία ήδη άρχισε να νιώθει αρκετά οικεία .... και όχι μόνο, μιας που η γυναικεία φύση της,  την οποία ήξερε να αναδεικνύει, του ξυπνούσε και πάλι αισθήματα, που για πολύ καιρό είχε θάψει βαθιά μέσα του.

Ο μόνος δρόμος

Σε λίγο η μάνα της, της έφερε το δίσκο με τον τούρκικο καφέ - έτσι τον έλεγαν ακόμα τότε στο χωριό της- κι ένα δροσερό ποτήρι νερό. Κάθισε δίπλα της!  Η συζήτηση σχεδόν τυπική! Πώς πάει το Πανεπιστήμιο, πώς είναι η ζωή στη Θεσσαλονίκη, τι κάνουν οι παρέες της. Στην πραγματικότητα η Χάρης, ήθελε να μάθει απ΄ την κόρη της αν είχε δημιουργήσει κάποιον δεσμό, όμως οι σύντομες, δίχως ενθουσιασμό απαντήσεις που λάμβανε, την αποθάρρυναν από το να συνεχίσει την κουβέντα. Αυτή ήταν και η μεγάλη της αγωνία. Είχε κάνει την υπέρβαση μια φορά απέναντι στα κλειστά ήθη του χωριού της, στέλνοντας την κόρη της μόνη να σπουδάσει στη μακρινή Θεσσαλονίκη, μα αν τα έμπλεκε μ΄ έναν "ξένο", ποιος θα μπορούσε να κλείσει τα στόματα των συγχωριανών της. Θα κατασπάραζαν τη Χάρις οικτίροντας την για την τύχη της, αλλά και αποδίδοντας της όλες τις ευθύνες των επιλογών της. Τη δε Μαρία, θα την ξέγραφαν οριστικά από τα κατάστιχα των καλών και τίμιων κοριτσιών του τόπου τους κι έτσι θα έχανε το τυχερό της,…